Σύνταξη γήρατος; Είπατε τίποτα;

Πριν 11 μήνες στο blog του Ν.Ξυδάκη ( vlemma.wordpress.com ) είχα γράψει σε ένα σχόλιό μου πάνω στο θέμα Παδεία/εκπαίδευση/εργασία και τα παρακάτω, μεταξύ άλλων:
[μέσα σε αγκύλες είναι οι τωρινές προσθήκες, για να γίνει κατανοητό το κείμενο]

««««««
Η δικιά μου “συνταγή”: Πρώτα-πρώτα [στο σχολείο και την κοινωνία] πρέπει να καλλιεργήσουμε την ιδέα πως η εργασία δεν είναι δουλειά (δουλεία δηλονότι…) αλλά το μόνο πράγμα που μάς ξεχωρίζει από τα ζώα. Είναι πολύ παλιότερή μου σκέψη αυτή, όμως τώρα, με την τόση πρόοδο της ανθρωπολογίας και ιδίως με τις συνταρακτικές αποκαλύψεις για το DNA, μού μοιάζει ακλόνητη αλήθεια.
Και αφού έτσι είναι, πρέπει να καταλάβουμε πως ο άνθρωπος πρέπει να εργάζεται μέχρι να πεθάνει. Με μειούμενη φυσικά ένταση, όσο περνούν τα χρόνια, ανάλογη των δυνατοτήτων του.
Το προσωπικό μου “μότο” για την περίπτωση είναι πως τη σύνταξή μου θα την πάρει η χήρα μου…
Δεν είναι εργασιομανία αυτό. Ορθολογική αντιμετώπιση της ζωής είναι.
Και μην μού πεις ότι δεν είναι η τέλεια λύση για το, όχι μόνο ελληνικό αλλά σχεδόν παγκόσμιο πιά, ασφαλιστικό πρόβλημα. Αυτό μην τό διαδώσεις όμως γιατί θα ξεσηκωθούν οι εργατοπατέρες και θα μάς εκτελέσουν επιτόπου…

Ταυτόχρονα πρέπει [ως κοινωνία] να φροντίσουμε -με λόγια και έργα- να εμπεδωθεί στην κοινή συνείδηση το οικολογικό αξίωμα “δεν υπάρχει φαγητό τζάμπα” και να πεισθεί ο καθείς ότι πρέπει να περιορίσει τα …έξοδά του, "τρώγοντας" από το περιβάλλον, από την κοινωνία, από τον σύντροφό του ακόμα, όσο γίνεται λιγότερα. ‘Οσα μόνον είναι απολύτως απαραίτητα για την σωματική και πνευματική επιβίωσή του.
»»»»»»

Τώρα που έρχεται ακάθεκτος ο κ. Αναλυτής και οι επί του ασφαλιστικού "σοφοί" του(*), είναι νομίζω κατάλληλη η στιγμή για να αναλυθούν εκτενέστερα οι παραπάνω θέσεις. Θα σημειώσω κάποια πράγματα για την υπάρχουσα κατάσταση, όχι μόνο στην χώρα μας αλλά στον κόσμο όλο, και τις προοπτικές του ασφαλιστικού.

1. Με την συνεχή άνοδο του «προσδόκιμου ζωής», λόγω τόσο της βελτίωσης (παγκόσμια αλλ' όχι σύμμετρα, δεν παίζει ρόλο) των συνθηκών διαβίωσης όσο και των μεγάλων προόδων της ιατρικής και με διατήρηση των ίδιων επιπέδων ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης εδώ και δεκάδες χρόνια, η αναλογία εργαζόμενων (που παράγουν πλούτο και πληρώνουν εισφορές στα Ασφ. Ταμεία) προς τους συνταξιούχους (που, αφού δεν εργάζονται, ούτε πλούτο παράγουν ούτε εισφορές πληρώνουν) μικραίνει συνεχώς. Έχει γραφεί ότι πριν 50 χρόνια ήταν 3:1 και τώρα κατέβηκε στο 2:1. Δεν τό έχω ελέγξει, τό παραθέτω ενδεικτικά. Δεν έχει όμως, για το άρθρο αυτό, ιδιαίτερη σημασία η ακρίβειά του.

2. Εκτός όμως από το αυξημένο «προσδόκιμο ζωής» βλέπουμε στην πράξη, ότι οι τωρινοί συνταξιούχοι είναι σε πολύ καλλίτερη φυσική και ψυχική κατάσταση από αυτή που ήταν οι συνομήλικοί τους πριν 50, ας πούμε, χρόνια. Πράγμα άμεσα συνδεόμενο, απόρροια θα μπορούσα να πώ, με το προηγούμενο.

3. Με την άνοδο επίσης του επιπέδου ζωής (παγκόσμια αλλ' όχι σύμμετρα, δεν παίζει ρόλο) και του λεγόμενου "κατά κεφαλήν" εισοδήματος, έχουν αυξηθεί -και δίκαια- οι απαιτήσεις των συνταξιούχων για ανάλογη αύξηση του ύψους των συντάξεων και άρα ΚΑΙ του δικού τους επιπέδου ζωής, από υλιστική άποψη τουλάχιστον.

4. Με την συνεχή άνοδο του «προσδόκιμου ζωής», είναι συναφής και η αύξηση των δαπανών ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης των, αρκετά μεγαλύτερης μέσης ηλικίας πιά, συνταξιούχων. Έστω και χωρίς ακριβή στοιχεία, όλοι καταλαβαίνουμε και ίσως να τό έχουμε παρατηρήσει στο περιβάλλον μας, ότι όσο γερνάει ο άνθρωπος τόσο περισσότερα προβλήματα υγείας παρουσιάζει άρα και κόστος.

5. Φυσικά δεν εξετάζουμε την περίπτωση του ...Καιάδα: Να φροντίσουμε ως κοινωνία να ...ξεφορτωνόμαστε τους συνταξιούχους το ταχύτερο...

6. Η λύση που αναπτύσσω είναι απλή στη σύλληψη αλλά δύσκολη στην εφαρμογή. Όμως η πρόβλεψή μου είναι ότι εκεί θα καταλήξουμε, κι εμείς κι ο κόσμος όλος, γιατί όλες οι άλλες που προτείνονται χωλαίνουν αφόρητα. Δύσκολη στην εφαρμογή είναι κυρίως για κοινωνικούς λόγους: Μάς έχουν κάνει πολύ έντονη πλύση εγκεφάλου γύρω από τα θέματα της εργασίας. Ο λαϊκισμός ...πάει σύννεφο, δυστυχώς από όλες τις πλευρές.

Ο κ. Καραμανλής π.χ. έλεγε προεκλογικά ότι το ασφαλιστικό θα μεταρρυθμιστεί/λυθεί χωρίς να
Α. Μειωθούν οι συντάξεις.
Β. Αυξηθούν τα όρια ηλικίας για συνταξιοδότηση.
Γ. Αυξηθούν οι ασφαλιστικές εισφορές (εργοδοτών-εργαζομένων)

Θα λυθεί δηλαδή... με ένα μαγικό ραβδάκι, όπως άλλωστε κατάγγειλαν και ο «δικός του» κ. Στέφανος Μάνος και, ΦΙΛΟκυβερνητικές ακόμα, εφημερίδες.

Δεν συζητάμε για το ΠΑΣΟΚ: Φυσικά και πλειοδοτούσε (προεκλογικά πάντα) στα ...μαγικά.

Αν τό έχουν το μαγικό ραβδάκι, γιατί δεν το χρησιμοποίησαν 33 χρόνια τώρα που έχουν την εξουσία (14 χρόνια η ΝΔ, 19 το ΠΑΣΟΚ);
Αν δεν τό έχουν από πού θα τό πάρουν; Από τον ...άρχοντα των δαχτυλιδιών;;;

Δεν συζητάμε ούτε για το ΚΚΕ ή τον ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί η "μαγεία" είναι, σχεδόν ίδια, να αυξηθεί η κρατική εισφορά στο ασφαλιστικό σύστημα. Με φορολογία βέβαια της πλουτοκρατίας. Μόνον; Εύκολες κουβέντες αυτές.
Μήπως όμως χρειάζεται να εγκαθιδρυθεί ο σοσιαλισμός πρώτα (κι όχι του τύπου του ...ανύπαρκτου «υπαρκτού» φυσικά), που, από γεννησιμιού του άλλωστε, θα εμπεριέχει δικαιότερη κατανομή βαρών-ωφελειών στους πολίτες;;;

Η λύση «μου» τροποποιεί τα (Β) και (Γ) και εξαφανίζει σχεδόν το (Α).

Α. Η σύνταξη γήρατος (μόνον "γήρατος", προσδιοριζόμενου σήμερα με κάποια νεφελώδη κριτήρια, συνήθως περαστασιακά, ρουσφετολογικά και εντελώς άνισα μεταξύ κλάδων/φύλων εργαζομένων...) καταργείται. Διατηρούνται, αυξανόμενες σταδιακά, οι κοινωνικές επιδοτήσεις για αναπηρίες και ασθένειες, αλλά ονομάζονται πλέον ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ, για να απαλλαγούμε από τον "χαλκά" του όρου «σύνταξη». Ήδη από τους παιδικούς σταθμούς να διδάσκουμε ότι η εργασία είναι αυτό πού διακρίνει τον άνθρωπο από τα ζώα, παράλληλα με την αντίληψη ότι η ευτυχία έρχεται όχι με τον άμμετρο πλούτο(**) αλλά με την μετρημένη ανάλωση των φυσικών και κοινωνικών πόρων. Στους τελευταίους συγκαταλέγονται κυρίως οι ανθρώπινες σχέσεις. «Πόροι» είναι κι αυτές.

Β. Τα όρια συνταξιοδότησης, αφού πρώτα εκλογικευτούν και εξομοιωθούν, όχι το σημερινό "μπάχαλο"!, αυξάνονται σταδιακά, ώστε μέσα σε μιά γεννιά να ξεπεράσουν το προσδόκιμο ζωής. Χοντρικά δηλαδή θα αυξάνονται κατά ένα χρόνο κάθε χρόνο, από το 2010 έως το 2040. Τότε εγώ θα είμαι ακριβώς 100 χρονών... Βοήθειά μου... Να μην μέ προλάβει η Αλτσχάϊμερ μόνο...
Βεβαίως όσο προχωράει η ηλικία καθενός, δεν θα εργάζεται το ίδιο ωράριο, ούτε κάν θα κάνει υποχρεωτικά την ίδια εργασία. Μπορεί π.χ. ένας φορτηγατζής να μην μπορεί (και να μην πρέπει...) να οδηγεί μετά τα 60, άς πούμε, τίποτα όμως δεν τόν εμποδίζει, κάποιες ώρες της ημέρας, να είναι φύλακας στο πάρκο. Ένας γιατρός μπορεί να κάνει παρέα σε «ασθενείς κατ' οίκον», ένας δικηγόρος να κάνει μάθημα πολιτικής αγωγής σε ολοήμερο σχολείο, ένας γεωπόνος να περιποιείται τα λουλούδια σε δημόσιους κήπους, ένας μηχανικός να βοηθάει τα παιδιά να φτιάχνουν "κατασκευαστικά" παιχνίδια, αντί να παίζουν πόλεμο με γελοίους, αποκρουστικούς, πλαστικούς "υπερήρωες"...

Γ. Οι ηλίθιες στρατιωτικές δαπάνες, όπως π.χ. αυτές εναντίον της Τουρκίας, το διαβόητο «7 προς 10», κι αφήστε τους εθνοκάπηλους να "γαυγίζουν", μειώνονται, σταδιακά κι αυτές, μέχρις εκμηδενισμού, οπότε ο κρατικός προϋπολογισμός, οι φόροι που πληρώνουμε ΕΜΕΙΣ δηλαδή, όχι μόνον θα φτάνει για να χρηματοδοτήσει αδρά το νέο ασφαλιστικό σχήμα αλλά θα τού περισσεύουν και λεφτά για την Παιδεία, τον Πολιτισμό, και την ήπια (για τούτο "ακριβότερη"...) ανάπτυξη.
Αλλά και μόνον με την ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ των Ασφαλιστικών Ταμείων, με την κατάργηση των ...απειράριθμων χρυσοκάνθαρων, ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ ΠΑΝΤΟΤΕ διοριζόμενων, διοικήσεων, που τώρα, με το μέγα -αλλά και ...αρχαίο- σκάνδαλο των "ομολόγων", φάνηκε ποιόν ΚΥΡΙΩΣ ρόλο παίζουν και τί είδος στόχων εξυπηρετούν, θα εξοικονομηθούν τόσοι πόροι, όχι μόνο από τις αμοιβές τους αλλά και από τη συμπαρομαρτούσα γραφειοκρατία και σπατάλη τους, που θα τρίβουμε τα μάτια μας.

Ο κ. Αναλυτής και οι «σοφοί» του, ας κάνουν και ας μάς ενημερώσουν για τις σχετικές στατιστικές, αναλογιστικές τις λένε, δεν ξέρω γιατί, προβλέψεις τους για τα παραπάνω.

Ως τότε, όσοι έχετε «ώριμα» ασφαλιστικά δικαιώματα, τρέξτε να πάρετε τη σύνταξή σας για να έχετε την ευχαρίστηση να σάς τήν ψαλιδίζουν, με διάφορους τρόπους... ένας είναι ο πληθωρισμός, χρόνο με τον χρόνο.
Όμως και εσείς (και εγώ...: Συμπλήρωσα 35ετία και μπορούσα να έχω πάρει σύνταξη εδώ και κάπου 10 χρόνια) αλλά κυρίως οι υπόλοιποι, ας σκεφτούμε τις ωφέλειες από το προτεινόμενο σύστημά «μου»:
1. Θα έχουμε λιγότερους θανάτους συνταξιούχων, που κατά τις στατιστικές αυξάνονται αισθητά, αμέσως μετά τη συνταξιοδότηση. Ίσως γιατί κάποιοι νοιώθουν ότι πλέον, μόλις πάψουν να εργάζονται, είναι «άχθος αρούρης»...
2. Θα έχουμε "κατακόρυφη" βελτίωση της ποιότητας στη ζωή μας, αφού θα γίνονται ένα σωρό πράγματα που δεν γίνονται τώρα. Ξαναδιαβάστε το (Β) παραπάνω και σκεφτείτε μόνοι σας τα τόσα άλλα που μάς λείπουν.
3. Θα περιοριστεί η σπατάλη, αφού δεν θα υπάρχουν συνταξιούχοι, που, συνήθως, ό,τι (και άν) τούς περισσεύει τό ξοδεύουν σε άχρηστα δώρα ή δραστηριότητες.
4. Θα εξανθρωπιστεί η κοινωνία μας γιατί δεν θα βλέπουμε συνταξιούχους πιά -όλοι θα εργάζονται, μέχρι θανάτου!- τους οποίους, να είμαστε ειλικρινείς, συνήθως τους αντιμετωπίζουμε σήμερα σαν κοινωνικά άχρηστους, απόβλητους, αργοπορημένα ...πτώματα. Γιατί οι άφρονες, αν μη τί άλλο, δεν ακούμε την "κραυγή" τους: «Εκεί που είσαι ήμουνα κι εδώ που είμαι θά 'ρθεις»...
5. Θα έχουμε ταχύτερη πρόοδο ως κοινωνία, αφού η σωρευμένη εμπειρία θα αξιοποιείται συνεχώς και δεν θα πετιέται στον κάλαθο των αχρήστων, διότι κάποιος πέρασε ένα θεσμοθετημένο όριο ηλικίας, το οποίο σπάνια έχει σχέση με τις σωματικές και πνευματικές του δυνατότητες.

Άμα ψάξετε θα βρείτε κι άλλες. Είμαι σίγουρος! Μην τά περιμένετε όλα από μένα... Ένας «δυνάμει» συνταξιούχος είμαι απλώς.

αγάπη - αφοπλισμός - ειρήνη
Ναπολέων Παπαδόπουλος

(*) Τό είχε επιχειρήσει και το ΠΑΣΟΚ, επί Σημίτη με υπουργό τον κ. Γιαννίτση, αλλά το τότε σχέδιο επίλυσης του ασφαλιστικού ΚΑΙ ο υπουργός ...απεσύρθησαν λόγω πολιτικού κόστους... Τρομάρα τους.

(**) Τα αντίστροφα παραδείγματα (δυστυχίας των άμμετρα πλούσιων - σύμμετρα και πραγματικά πλούσιοι θα είμαστε όλοι!) είναι τόσο πολλά στους αιώνες και τόσο συνήθη σήμερα, που είναι να απορεί κανείς για τη βλακεία που μάς δέρνει να κυνηγάμε τον πλούτο και το ...«life style» κατσιό.
Ποιούς να κατονομάσω; Πολύ μακρύς ο κατάλογος... Τους Χηρστ μήπως ή τους Γκεττύ;;; Τον δικτάτορα της Χιλής θέλετε, τον Πινοσέτ, που ναι μεν κονόμησε τα άντερά του μετά την ...εθνικώς ορθή δολοφονία του Αλλιέντε αλλά στο τέλος τον περιορίσανε σπίτι του και τον έσερναν στα δικαστήρια, ογδοντατόσο χρονών άνθρωπο, μέχρι το θάνατό του… Τον Πολ-Πότ της Καμπότζης θέλετε ή μήπως τον Μάρκος των Φιλιππίνων;;; Αν πάμε και σε πάμπλουτα «αστέρια» του θεάματος, με την συνήθως τραγική κατάληξη στα ναρκωτικά, θα έχουμε μια καλή εικόνα για την ποιότητα ζωής του εσμού των πολύ πλούσιων.
Θυμάμαι και την ελληνική μας πάμπλουτη, αλλά τόσο τραγική, οικογένεια και λυπάμαι από καρδιάς για το μυαλό που κουβαλάμε, όταν στοχεύουμε στον πλούτο ή/και την επίδειξη.
Και για τους blogερίστες: Ο «δικός μας» ζάπλουτος, ο Μπίλ Γκέϊτς, φαίνεται μάλλον πως έχει πιάσει τό νόημα...
Ζήτω η "Cultura Elettronica"!

«Καραμούζα» και ξερό ψωμί...

Μην χάσετε το σημερινό post:

arritarimata.blogspot.com

Θα χάσετε.

Τα δικά μου νέα, αύριο, μεθαύριο...

ENOΣ ANΔΡOΣ AΡXH... ή, άλλως, η εν Ελλαδι τρέχουσα "δημοκρατία"

Σε τούτη την κατακαϋμένη, πρόσφατα μάλιστα και κατακαμμένη, χώρα, πάντοτε είχαμε, οξύτερα ή ηπιότερα προβλήματα γλώσσας.
Ήδη από την εποχή των «εβδομήκοντα» δόθηκαν μεγάλες "μάχες" για το σε ποιά ακριβώς ελληνική γλώσσα θα μεταφραστεί η Παλιά Διαθήκη και το Ευαγγέλιο του Ματθαίου. Η υπόλοιπη Καινή Διαθήκη, ως γνωστόν, γράφτηκε κατευθείαν στα ελληνικά. Τα όποια ελληνικά τελοσπάντων... Δεν υπήρχε θέμα μετάφρασης.
Στη "σύγχρονη" εποχή είχαμε τα «ευαγγελικά», τους «μαλλιαρούς», την «καθαρεύουσα»... και άλλα πολλά, να μην σάς κουράζω τώρα, που πάντοτε δημιουργούσαν σοβαρά προβλήματα ορολογίας, κατανόησης, περιεχόμενης έννοιας λέξεων.

Κι η πιό ταλαιπωρημένη, όπως ήταν φυσικό, η πιό αμφισβητημένη, αλλά και η πιό πολύ διαστρεβλωμένη λέξη ήταν και είναι η δημοκρατία.
Σχεδόν καθένας ξέρει πως "Δήμος" είναι το σύνολο των πολιτών ενός τόπου και "Κρατώ" σήμαινε αρχικά "εξουσιάζω", όχι ...βαστάω (ιταλική λέξη).
Αβίαστο λοιπόν βγαίνει το συμπέρασμα ότι "δημο-κρατία" σημαίνει πως την εξουσία ασκεί το σύνολο των πολιτών.

Έμμεσα στις μέρες μας, με αντιπροσώπους που εκλέγουμε, αφού και εμείς γίναμε πάραπολλοί, η ζωή είναι πιό σύνθετη και τα προβλήματα πολλά και πολλαπλά. Δεν μπορεί ΚΑΘΕ πολίτης να έχει γνώμη για ΟΛΑ! Κι αν είναι τόσο "ξερόλας", στα περισσότερα θα κάνει λάθος... Αλλά και να είχαν όλοι εμπεριστατωμένη γνώμη για όλα, δεν θα ήταν δυνατόν να συνεδριάζουν συνεχώς όλοι, να σκέφτονται, να κρίνουν τις προτάσεις και να ψηφίζουν, έστω ηλεκτρονικά... Κάποιοι..., οι περισσότεροι προφανώς, πρέπει να εργάζονται στην παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών, ώστε να "τσουλάει" η κοινωνία. Οι συνεδριάσεις ούτε ...τρώγονται, ούτε μπορείς να ντυθείς μ' αυτές... Γιαυτό εκλέγουμε (και πληρώνουμε !) ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥΣ για να συνεδριάζουν και να αποφασίζουν τί πρέπει κάθε φορά να γίνει στο κράτος μας.
Απλά πράμματα και ...αφήστε τον Γιωργάκη να τσαμπουνάει τα περί «άμεσης» δημοκρατίας... Δεν ξέρει τί λέει (στην καλλίτερη περίπτωση) ή ψεύδεται ασύστολα (στη χειρότερη)...

Για να λειτουργήσει το σύστημα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, απαιτείται μιά διαδικασία μετατροπής της λαϊκής ΒΟΥΛΗΣΗΣ σε κρατική ΑΠΟΦΑΣΗ, σε Νόμους δηλαδή. Και όχι μόνον της ΥΠΕΡΙΣΧΥΟΥΣΑΣ λαϊκής βούλησης, αλλά και των βουλήσεων που μειοψηφούν μεν, εκφράζουν όμως σημαντικές ομάδες πολιτών. (Το τί είναι "σημαντική" ομάδα «παίζεται» αλλά σίγουρα δεν έχει σχέση μόνο με τόν αριθμό των πολιτών... Αλλοιώς... ένας Καιάδας μάς σώζει).

Αυτή η διαδικασία είναι βασικά το ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ανάδειξης των Αντιπροσώπων, όχι "ξερά" ως Εκλογικός Νόμος αλλά ως σύνολο προϋποθέσεων, συνθηκών επικοινωνίας και προβολής υποψηφίων, συνθηκών οργάνωσής τους σε ομονοούσες (λέμε τώρα...) ομάδες, τα κόμματα δηλαδή, των όρων διοίκησής τους και διαμόρφωσης των κοινών στόχων και του προγράμματος.
Όλοι τα ξέρουμε αυτά (δεν θα κάνω ...διάλεξη ορθής λειτουργίας των κομμάτων εδώ), όπως επίσης ξέρουμε καλά και τό 'χουμε αισθανθεί στην ...πλάτη μας, σίγουρα όλοι στην ...τσέπη μας, πως, στη χώρα μας τουλάχιστον, ποτέ αυτά, όπως διαμορφώθηκαν από τους πολιτικούς μας, δεν λειτούργησαν υπέρ του συμφέροντος του συνόλου των πολιτών και υπέρ της, όπως κάθε τόσο μάς φενακίζουν, δημο-κρατίας.

Κι επειδή ούτε ...ιστορικό ανάγνωσμα προτίθεμαι να γράψω, θα περιοριστώ σε απλές αναφορές στην μετεμφυλιακή και κυρίως στην μεταχουντική περίοδο. (Στη συνέχεια θα δείτε γιατί δεν γράφω «μεταπολιτευτική», όπως συνηθίζεται...).

Στην άμεσα μετεμφυλιακή περίοδο και μέχρι την πτώση της χούντας, το «δημοκρατικά οργανωμένο κόμμα» ήταν το ...συντομότερο ανέκδοτο. Τα τότε κόμματα (ΕΡΕ, Κόμμα Φιλελευθέρων, ΕΔΑ, Προοδευτικό, Ένωση Κέντρου, ΦΙ.Δ.E. κ.ά.) ήταν απλώς ...ένας τίτλος που κάποιος "αρχηγός" είχε καταθέσει και κατοχυρώσει στον Άρειο Πάγο. ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ. Τοπικές οργανώσεις, οργανώσεις νεολαίας, γυναικών κλπ υπήρχαν και τότε αλλά μόνον ως ...αφισσοκολλητές και γενικώς κράχτες του ΑΡΧΗΓΟΥ και του κόμματός ΤΟΥ, που θα ΤΟΝ αναδείκνυε, πλειοψηφώντας στις εκλογές, σε πρωθυπουργό. Μόνη η ΕΔΑ είχε τότε "καταστατικό" αλλά κι αυτό έμενε κυρίως «στα χαρτιά». Η λαϊκή συμμετοχή στη λειτουργία της, η λήψη σημαντικών αποφάσεων από τα μέλη, ήταν εξαιρετικά υποβαθμισμένες, ως ακυρωμένες, και προβάλλονταν "για τα μάτια".

Στην μεταχουντική περίοδο:
1. Αμέσως μετά την πτώση της χούντας, το «δημοκρατικά οργανωμένο κόμμα» ήταν γενική λαϊκή απαίτηση, την οποία άλλωστε αφουγκράστηκαν όλοι, ακόμα κι ο μακαρίτης Καραμανλής, και όλοι σκάρωσαν ένα καταστατικό.

2. Το οποίο όμως ΟΥΔΕΠΟΤΕ εφάρμοσαν στο σύνολό του. Κανένα κόμμα.
2.1. Στην ΝΔ, προεδρεύοντος Καραμανλή, έμεινε απλώς στα χαρτιά ως προς τα σημαντικά ζητήματα. Εκλέχτηκαν τοπικές επιτροπές, νεολαιίστικες κλπ για τα τοπικά/κλαδικά τους θέματα. Νά 'χουνε ν' ασχολούνται... και να αφισσοκολλούν. Όταν όμως ο Καραμανλής έκανε "πάσσα" το κόμμα στον Ράλλη, τότε λειτούργησε η εσωκομματική δημοκρατία στο θέμα της εκλογής ΠΡΟΕΔΡΟΥ. Αβέρωφ, Μητσοτάκης, Έβερτ, και ο Καραμανλής ο νεώτερος εκλέχτηκαν με, τυπικά τουλάχιστον, δημοκρατικό τρόπο. (Να μην ξεχνάμε: Η δημοκρατία ΤΥΠΟΣ είναι, τύπος λήψης αποφάσεων, όχι ουσία. Είναι ο ΣΩΣΤΟΣ ΤΥΠΟΣ, μπας και φτάσουμε κάποτε στην ΟΥΣΙΑ, την ανθρώπινη ζωή... Δεν είναι η ίδια η ζωή!). Για την υπόλοιπη δημοκρατική λειτουργία στη ΝΔ ...άστα να πάνε. Επιρροές, εγκάθετοι βουλευτών, υπονομεύσεις ανταγωνιστών, "αντιπαροχές"... Ό,τι τραβάει η "ψυχή" σου... εκτός από δημοκρατική λειτουργία.

2.2. Στο ΠΑΣΟΚ, αρχηγεύοντος Αντρέα, ήταν "άστα να πάνε" εξ αρχής. «Κωλόχαρτο» το καταστατικό του. Λαμπρό δείγμα: Την Άνοιξη του 1975, νομίζω, ο Αντρέας επικύρωσε "απόφαση" των 9 (εννιά) του Συμβουλίου της Νεολαίας με την οποία ΔΙΕΓΡΑΦΑΝ τους υπόλοιπους 16 (δεκαέξη), για "αντικομματική συμπεριφορά", νομίζω... Είχαν τολμήσει να ζητάνε δημοκρατική λειτουργία του κόμματος. (Θέλετε ονόματα διαγραφέντων;;; Πέτρος Ευθυμίου -ο γνωστός ντέ, ο μετέπειτα υπουργός...-, Νίκος Κωνσταντόπουλος, Στέλιος Μπαμπάς...κ. ά.)
Παλαιός ωραίος κανόνας πάσης αυταρχίας: η ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ να διαγράφει την πλειοψηφία...
Πού 'σαι Στάλιν για να δείς
τα παιδιά της «Αλλαγής»...
Ά! ναί! Είχαν ιδρυθεί (αυτο-οργανωθεί για την ακρίβεια, σωστή κίνηση!) χιλιάδες τοπικές, κλαδικές κλπ ΠΑΣΟΚικές οργανώσεις. Με πολλά, πάραπολλά μέλη. Που συζητούσαν τα πάντα. Και είχαν προτείνει (κάποιες φορές ΑΡΙΣΤΕΣ) λύσεις για τα θέματα που τις απασχολούσαν. Μόνο που οι προτάσεις τους πήγαιναν ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ στον κάλαθο των αχρήστων των κεντρικών οργάνων... Εκτός κι αν κάποιος «κεντρικάριος» έβλεπε να έχει προσωπικό, πολιτικό ή άλλο, όφελος απ' αυτές...

2.3. Δεν θα αναφερθώ στα άλλα κόμματα, αφού το θέμα αυτού του άρθρου (άντε... post, επί το blog-ικότερον...) είναι η ΕΝΟΣ ΑΝΔΡΟΣ ΑΡΧΗ, ήτοι η συμπεριφορά των Προέδρων (ΝΔ) και Aρχηγών (ΠΑΣΟΚ), δηλ. των κομμάτων «εξουσίας».
Όμως σας διαβεβαιώ -από καρδιάς και μυαλού- ότι, με παραλλαγές σίγουρα, όλα απέπνεαν ανάλογη «δημοκρατικότητα».
Ο υπογράφων είχε την έμπνευση (και λόξα, μπορείτε να πείτε...) να μελετήσει και αναλύσει τα καταστατικά ΟΛΩΝ των κομμάτων τότε (1974-75) και να δημοσιεύσει την κριτική του σε γιαννιώτικη ερασιτεχνική εφημερίδα. Τότε...
Δεν σάς συνιστώ να τίς διαβάσετε αυτές τις, τριαντάχρονες πιά, αναλύσεις/κριτικές γιατί μετά μπορεί να αρχίσετε να πιστεύετε σε ...μετά Χριστόν προφήτες, πράγμα ουχί καλόν... Αν όμως επιμείνετε, σάς τίς στέλνω.

Άντε να κλείσουμε την εισαγωγή και να πάμε στο κυρίως θέμα: Την ΕΝΟΣ ΑΝΔΡΟΣ ΑΡΧΗ, που μόνο δημοκρατία δεν είναι, βέβαια...

Ήδη στην εποχή της Αθηναϊκής Δημοκρατίας (που κάποιοι μάς την πλασσάρουν για άψογο μοντέλο, τρομάρα τους...) και για ΕΘΝΙΚΟΥΣ λόγους (τί μού θυμίζει αυτό, τί μού θυμίζει, γαμώτο... Πάει... Προχώρησε η αλτσχάϊμερ...) ορίζονταν κάποιος, ΕΝΑΣ, αρχιστράτηγος. ΕΝΟΣ ΑΝΔΡΟΣ ΑΡΧΗ. Πού 'κανε βέβαια του κεφαλιού του. Άστα. Διαβάστε Ιστορία (οποιαδήποτε Ιστορία) για την κατάληξη της Αθηναϊκής Δημοκρατίας.
Το πράγμα το αναπτύξανε (αυτό το «εξελίξανε» βάρβαρο, ως έκφραση, μού φαίνεται) οι φίλοι μας οι Ρωμαίοι καθιερώνοντας, με ανάλογη αιτιολόγηση, τον DICTATOR, τον άνδρα που "υπαγόρευε" τις αποφάσεις... Και λατινικά να μην ξέρετε, κάτι πρέπει να σάς θυμίζει ο όρος.
Δεν ήθελε και πολύ να μεταπηδήσει ο DICTATOR και να γίνει ΑΥΤΟ-ΚΡΑΤΩΡ... Σιγά το πρόβλημα.

Και στα, απολύτως, δικά μας τώρα.

Όπως είναι οργανωμένα τα κόμματα και όπως λειτουργούν τώρα κι εδώ και 33 χρόνια, λαμβάνοντας υπόψη και τις κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες πού υπήρχαν αλλά και που ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ τα ίδια και το διεθνές «περιβάλλον», είναι ΝΤΡΟΠΗ, αλλά και ΕΥΗΘΕΙΑ τολμώ να πω, να νομίζουμε, να συζητάμε, να παίρνουμε ως υπόθεση "εργασίας", ότι έχουμε λειτουργούσα δημοκρατία.

Όχι ! Ενός ανδρός αρχή, έχουμε. Από παλιά, αλλά και πρόσφατα. Κι ώς σήμερα και δεν μπορώ να προβλέψω για πόσο ακόμα, αν δεν πάψουμε να φενακιζόμαστε (τό θέλουμε και τό παθαίνουμε!) ότι έχουμε δημοκρατία.

Απ' όπου και να το πιάσεις το πράγμα, βρωμάει.

Από το «χρίσμα» των υποψήφιων Δημάρχων θέλεις; Βρωμάει.

Από την ανάδειξη των υποψήφιων Βουλευτών κάθε περιφέρειας θέλεις; Βρωμάει.

Από το εκλογικό σύστημα, που «πρέπει» να βγάλει "αυτοδύναμη" κυβέρνηση, θέλεις; Βρωμάει.

Όλες, μα όλες, οι κυβερνήσεις που θυμόμαστε ήταν αυτοδύναμες, 50 χρόνια τώρα.

Καμμιά, μα καμμιά, κυβέρνηση που θυμόμαστε, 50 χρόνια τώρα, δεν ήταν «ισχυρή».

Καμμιά, μα καμμιά, "αυτοδύναμη" κυβέρνηση, 50 χρόνια τώρα, δεν εφάρμοσε το πρόγραμμά της.

Δεν είμαι από εκείνους που θέλουν όλους τους πολιτικούς μας να είναι ενσυνείδητα φενακιστές και ύπουλοι. Άλλα να λένε κι άλλα να έχουν στο μυαλό τους, άλλα να κάνουν. Όχι όλοι.
Ισχύουν για πολλούς οι παραπάνω κατηγόριες αλλά δεν ήταν/δεν είναι εξαρχής αυτός ο σκοπός τους. Δεν θέλω να αναφέρω ποιούς εγώ θεωρώ ότι δεν είχαν εξαρχής αυτόν τον σκοπό, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Δεν έχουν άλλωστε τόση σημασία οι ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ αλλά τα ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ, αυτά που έγιναν, αυτά που όλοι βλέπουν ως «ζουμί» στην ελληνική κοινωνία και πολιτική.

Οι περισσότεροι αντιπρόσωποί μας δεν φταίνε για τις προθέσεις τους, μάλλον δεν τις είχαν ποτέ, αλλά για το ασφυκτικό πλαίσιο, που δημιούργησαν ή ανέχθηκαν να δημιουργηθεί, την κατάργηση της δημοκρατίας και την υποκατατάστασή της από την ΕΝΟΣ ΑΝΔΡΟΣ ΑΡΧΗ.

Από την ανόητη, ή ιδιοτελή για τους γλείφτες, άποψη ότι μπορεί ΕΝΑ άτομο, έστω το ευφυέστερο, να σκεφτεί και να συλλάβει, και πολύ περισσότερο να ΕΦΑΡΜΟΣΕΙ, τις πολλές και πολύπλοκες λύσεις που απαιτούν σήμερα τα κοινωνικά προβλήματα.

Ό,τι φασισιστικότερο. ΚΑΙ ηλίθιο(*) !

Είναι όμως η "πεμπτουσία" όλων των αποτυχημένων «αυτοδύναμων» κυβερνήσεων στις σύγχρονες ελληνικές συνθήκες.

Η αντίρρηση ότι ο ηγέτης θα διαλέξει ικανούς συνεργάτες και συμβούλους και θα κυβερνήσει συλλογικά, με σοφία, επιτυχώς, καταρρίπτεται από την Ιστορία (οποιασδήποτε "γραμμής" Ιστορία...): Όσοι άσκησαν ΕΝΟΣ ΑΝΔΡΟΣ ΑΡΧΗ, ήταν πάντοτε έκθετοι στις κολακείες, στην καμαρίλα, στη διαφθορά. Και βέβαια απότυχαν εντέλει όλοι. Άπειρα τα ιστορικά παραδείγματα. Δέκα και μόνο σελίδες όποιας Ιστορίας κι άν διαβάσετε, θα βρείτε τουλάχιστον ένα τέτοιο παράδειγμα.

Καταλήγω με την, πάνσοφη κατ' εμέ, ρήση:

Η εξουσία διαφθείρει. Η απόλυτη εξουσία (σ.σ. η ενός ανδρός αρχή...) διαφθείρει απόλυτα.

αγάπη - αφοπλισμός - ειρήνη
Ναπολέων Παπαδόπουλος

(*) Όλη η φασιστική «θεωρία» είναι άλλωστε ηλίθια... Ιδέστε το, αν τό βρείτε, το έργο "ο άνθρωπος από το Κίεβο" με τον Άλαν Μπέϊτς.

Προσωπική συμμετοχή στην ανασυγκρότηση

Η προσωπική συμμετοχή στην ανασυγκρότηση είναι εξίσου σημαντική με τα άλλα είδη συμπαράστασης στους πυροπαθείς.

Είμαι Πολιτικός Μηχανικός, αρκετά έμπειρος, και μπορώ να διαθέσω κάποιον χρόνο, κάποια στοιχειώδη εργαλεία και αυτοκίνητο για να πάμε να βοηθήσουμε στην ΠΡΩΤΗ ανάγκη κάποιων πυροπαθών, την ΣΤΕΓΑΣΗ.

Καλώ όποιον/-α διαθέτει χρόνο, να μετάσχει στην πραγματοποίηση αυτού του είδους συμπαράστασης.

Δεν χρειάζεται να ΞΕΡΕΙ κάτι γύρω από την οικοδόμηση (π.χ. να χτίζει ή να καρφώνει ξύλα).

Όλοι/-ες χρειάζονται και μπορούν να βοηθήσουν ουσιαστικά.

Συμμετοχές (για λίγες μέρες ή και εβδομάδες...) ΜΕΧΡΙ ΣΑΒΒΑΤΟ ΒΡΑΔΥ 1-9, σ' αυτό το blog ή στο e-mail:

nap.pap@tee.gr

Το βράδυ στις 7, με μαύρα (ή έστω ένα μαύρο περιβραχιόνιο) στις πλατείες

29.8.07

Το βράδυ στις 7, με μαύρα (ή έστω ένα μαύρο περιβραχιόνιο, ρέ αδερφέ…, όλοι έχουμε κάπου ένα μαύρο περιβραχιόνιο!) στις πλατείες.

Μην δεν “δώ” κάποιον σας! Σάς έφαγα!

αγάπη - αφοπλισμός - ειρήνη
Ναπολέων Παπαδόπουλος

«Άλαλα τα χείλη των ασεβών...»

Άλαλος κι εγώ μπροστά σ' αυτό το απίθανο μπάχαλο ανευθυνότητας(*), προχειρότητας, ιδιοτέλειας, που αναδεικνύεται ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που κάτι κακό μάς συμβαίνει (το οποίο συνήθως το έχουμε προκαλέσει οι ίδιοι, άμεσα ή έμμεσα...) απλώς παραθέτω ένα ποίημα (ή "ποίημα", σίγουρα όμως πόνημα!) της νεο-blog-ίστριας "καραμούζας", που θα την βρείτε ως:

Άρρητα ρήματα...
http://arritarimata.blogspot.com

ΚΟΛΑΣΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΙΜΩΡΙΑ

Η Κόλαση. Ολοζώντανη
του Δάντη η φαντασία,
πραγματική, χειρότερη.
Έργο μας!!! Τιμωρία.

Η τιμωρία, η κόλαση
της απρονοησίας,
κράτος τό λεν ή άτομο,
ίδιας αλαζονίας.

Ίδιας ανικανότητας,
ίδιας αδιαφορίας
για το κοινό συμφέρον μας
κι αυτήν την ύπαρξή μας.

Κοντόθωροι, ανεύθυνοι,
ταγοί και "λαουτζίκος",
ζούμε τώρα την κόλαση
τού να μην έχουμ' ήθος.

Ζούμε την τιμωρία μας
νά 'χουμε τη "μαγκιά" μας
για το συμφεροντάκι μας
κι όχι για τα παιδιά μας.

Τo «τζιπ» μας, η επίδειξη,
η καλοπέρασή μας
«εν τω πολλώ ή εν σμικρώ»,
η έγνοια η δική μας.

Τα "πάντσερ", "εφδεκάξη" μας
του φόβου αντιμισθία,
κι ούτε δραχμή για "καναντέρ",
για ...άχρηστα εργαλεία.

Η βίλλα, η πισίνα μας,
"καλύβι" κι αποθήκη,
αλλά τα χόρτα τα ξερά...
Άσε τώρα, βαριέμαι.

Καμμιά σκέψη για "αύριο",
για το κοινό καλό μας,
μόνο πώς να βολέψουμε
τον όποιο εαυτό μας.

«Ώχ! αδερφέ» το "μότο" μας
«Άσε μας τώρα, φίλε,
ΕΓΩ καλά τά βόλεψα,
τσιμέντο, στάχτη γίνε!»

Ο Προμηθέας τη φωτιά
έφερε για καλό μας
κι εμείς, οι ευηθέστατοι,
τήν κάναμε εχθρό μας...

[Άτεχνο πόνημα. Συγχωρέστε με. Προϊόν άμεσης ανάγκης ήταν όμως.
Της ανάγκης να "ξεφορτώσω" λίγο τη θλίψη, την απόγνωση, που μού σφίγγουν την καρδιά.]
Έτσι κλείνoυν το «post» τα "άρρητα ρήματα"...

Άλαλος εγώ.

αγάπη - αφοπλισμός - ειρήνη
Ναπολέων


(*) π.χ. Άκουσα δημοσιογράφο (έτσι δήλωνε...) ενός καναλιού να επιτιμά ΕΝΤΟΝΑ τον εκπρόσωπο της Πυροσβεστικής γιατί ανάφερε τα ονόματα των νομών που καίγονται κατ' ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΗ σειρά κι όχι κατά σειρά ...ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΗΤΑΣ της πυρκαγιάς.
Μιλάμε για την ΑΠΟΛΥΤΗ ηλιθιότητα δηλαδή!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Θέλω εγώ ν' αγιάσω! Μ' αφήνουν οι διαόλοι;

19-8-07

Είχα πει κι εγώ να κάτσω κυριακάτικα να σκαρώσω μερικές ανάλαφρες αμπελοφιλοσοφίες...

Για το πόσο ωραία είναι η Αθήνα ...χωρίς αθηναίους. Για την ειδική και ανεπανάληπτη ευχαρίστηση (ακόμη και ως ηδονή μπορεί να εκληφθεί) να φτάνεις από Κατεχάκη στην Ομόνοια, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΡΕΞΕΙΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 60..., σε 5 (πέντε) λεπτά.
Να βρίσκεις θέση άνετη σε όλα τα σινεμά, σε όλες τις ταβέρνες. Και πάρκινγκ, όπου θές.

Για το πόσο ευφυής επιλογή είναι να ΜΗΝ κάνει κανείς τις (90, και βάλε..., στα 100) ψυχοφθόρες, άμα και ...τσεποφθόρες, διακοπές, ειδικά τον Ιούλιο και Αύγουστο, που ο συνωστισμός και η εκμετάλλευση, πάνε σύννεφο.

Για το "μεταγραφικό παζάρι" στις, ποδοσφαιρικές κυρίως, ομάδες, όπου όλοι ξέρουν τί γίνεται εκτός από την ...Εφορία. Παίρνει από τα ιλιγγιώδη ποσά που ανακοινώνονται ως αμοιβές χρυσών ποδιών, τον ανάλογο φόρο;;;

Είχα πει κι εγώ...

Και μπούμ ο δικός σου, μπουμπούνισε τις "ξαφνικές" εκλογές ...που όλοι περίμεναν, ειδικά μετά το "μπαράζ" παροχολογίας. Και μερικοί τις εύχονταν μια ώρα αρχήτερα, μπας και λειτουργήσει λίγο, έστω με τον γνωστό του ρυθμό χελώνας, το κράτος... Μέσα σ' αυτούς κι εγώ.

Πήγαν ...περίπατο λοιπόν τα ελαφριά/καλοκαιρινά άρθρα και σχόλια και πρέπει τώρα να κολυμπήσουμε σε βαθιά, άγρια εκλογικά νερά.

Μιά πρόγευση, κάτι σαν "ορ ντ' έβρ" σχολίων...

Αρχίζω μεταφέροντας μια "κακία" του Στάθη Σ. στην "Ελευθεροτυπία":
«Λάμιες που θέλουν να παραμείνουν
εναντίον ζόμπι που θέλουν να επανέλθουν». Τέλειο!

Συνεχίζω με την «δεξιά του Κυρίου»... Απ' το Μαϊάμι θα κάνει εκλογικό κουμάντο ή έχει αλλάξει μυαλά;;;

Ο κ. Καραμανλής ζητάει να τού δώσουμε νέα εντολή για ...μπλά...μπλά... μπλά...
Καλά, δεν την είχε την εντολή τόσα χρόνια; Από το 2004; Τί την έκανε; Τού ...πάλιωσε, τήν ...βαρέθηκε, και θέλει άλλη νέα τώρα;
Κι αν ναί, ΠΟΙΟΣ είναι υπεύθυνος που πάλιωσε, χωρίς να γίνει το υπεσχημένο κυβερνητικό έργο; Ο ...πανδαμάτωρ χρόνος; Δεν είμαστε καλά...

Θέλει, νέα λέει, εντολή για να συντάξει τον προϋπολογισμό... Και μάλιστα με ΙΣΧΥΡΗ πλειοψηφία!!! Δηλαδή ως τώρα ...ανίσχυρη ήταν η κυβέρνηση με τόσο μεγάλη αριθμητική υπεροχή εδρών στη Βουλή;;;
Αυτό τον μάρανε τον κ. Καραμανλή;

Και η ...σύνταξη του ετήσιου κρατικού προϋπολογισμού ως λόγος εκλογών, και μάλιστα πρόωρων, τί σόϊ ανέκδοτο είναι;

Κάθε Σεπτέμβρη θα έχουμε εκλογές, ώστε να έχει, η όποια κυβέρνηση, ...φρέσκια (και ισχυρή...) εντολή να τον συντάξει;
Θού, λαέ, φυλακήν τω στόματί μου...

Μεγάλη πλάκα έχει και το ΠΑΣΟΚ. «Τον αναγκάσαμε να πάει σε εκλογές» λένε. Δηλαδή ΠΩΣ τον αναγκάσανε; Τον απειλήσανε ότι θα τον κάνουν "ντά", αν δεν τις προκήρυσσε;;; Το δικό μου μυαλό πάντως δεν φτάνει να συλλάβει τέτοια  «peaks» μοντέρνας αντιπολιτευτικής τακτικής...
Το δικό σας τα συλλαμβάνει;

Θα επανέλθω με κύρια πιάτα...

αγάπη - αφοπλισμός - ειρήνη
Ναπολέων

«Γιατί τά 'σκιαζε η φοβέρα...»

Καιρό τώρα μού τριβελίζει το μυαλό αυτός ο στίχος του εθνικού μας ποιητή.
Γιατί συνδυάζει δυό παραπλήσιες λέξεις τό "σκιάζω"-φοβίζω και το "φοβέρα"-εκφοβισμός, τρομοκράτηση, απειλή.

Και γιατί βέβαια (ειδικά μετά την επίθεση/καταστροφή των Δίδυμων Πύργων στις ΗΠΑ, απροκάλυπτα, αλλά και πολύ πιό πρίν, διακριτικά) ο τρόμος και η τρομοκρατία είναι σε καθημερινή άμεση χρήση, ως πρόφαση παράβασης κάθε διεθνούς νόμου και παραβίασης κάθε στοιχειώδους ανθρώπινου δικαιώματος.

Νομίζω καταρχή πως πρέπει να καταρριφθεί ο παλιός μύθος πως η ΠΡΩΤΗ ΕΦΕΥΡΕΣΗ του ανθρώπου (του ...Erectus, του ...Habilis, του ...Sapiens, του Νεάντερταλ ή του Κρο-μανιόν, δεν ξέρω) ήταν ο ΤΡΟΧΟΣ.

Όχι! Η πρώτη εφεύρεσή του, και πολύ-πολύ παλιότερη από τον τροχό, ήταν ο ΦΟΒΟΣ, ως άριστο εργαλείο χειραγώγησης των υπολοίπων μελών της κυνηγετικής ή καρποσυλλεκτικής ομάδας. Για να τρέχουν αυτοί κι εμείς να διοικούμε "αφ' υψηλού"...
Κι άμα, κι όποτε, φαινόταν να μην επαρκεί ο απλός φόβος, τότε μετερχόμαστε και τον ΤΡΟΜΟ, με βίαιες τελετές, τρομακτικές μάσκες, αιματηρές θυσίες.
Κι όταν όλα αυτά δεν αποδεικνυόταν αποτελεσματικά, κολλούσαμε και μιά ανώτερη δύναμη, έναν ή περισσότερους θεούς, και ...καθαρίζαμε.

Δεν είναι απλοϊκά ούτε υπεραπλουστεύσεις αυτά. Συμπυκνώματα είναι. Εντρυφείστε λίγο στην ανθρωπολογία, την προϊστορία, την ψυχολογία και τις συναφείς επιστήμες και νομίζω πως θα άρετε τυχόν αντιρρήσεις σας.

Και σήμερα; Σήμερα πρέπει να ξεχωρίσουμε δυό επίπεδα:
1. Την χρήση του φόβου και την τρομοκρατία από την εξουσία για να πετύχει τους σκοπούς της, ΠΟΛΥ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥΣ συνήθως από αυτούς των πολιτών που εξουσιάζει.
2. Την ίδια μεθοδολογία από επαγγελματίες, βιομήχανους, εμπόρους, επιστήμονες, για να πουλήσουν ευκολότερα και ακριβότερα τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους ή και από "απλώς" ...ιδιώτες, για να κουμαντάρουν ευκολότερα τις σχέσεις τους.

Ας τά πάρουμε από το τέλος προς την αρχή, αφού έτσι διαβαθμίζεται η οικειότητά μας με τα αντίστοιχα παραδείγματα.

2.2.3. Τί κάνουν π.χ. πολλοί γονείς για να πάει το μικρό παιδί για ύπνο, ή να φάει το φα'ί' του ή απλώς να κάτσει ήσυχα; Τό φοβίζουν (ή και τό ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΝ) με τον μπαμπούλα, τον χωροφύλακα, την κακιά μάγισσα... Έχω τύχει και σε απίθανη κατάσταση, όπου ο μπαμπάς πήγε κρυφά στο διπλανό δωμάτιο κι έβγαζε επί ώρα διάφορους βρυχηθμούς για να πεισθεί ο δύσπιστος ζωηρός βλαστός ότι υπήρχε πράγματι μπαμπούλας...
2.2.2. Τί γίνεται π.χ. ανάμεσα σε πολλά ζεύγη για να κρατούν αμείωτη την έλξη, το ενδιαφέρον του ενός προς τον άλλον; Φροντίζει καθένας να δημιουργεί ζήλεια, φόβο απώλειας, στο "έτερον ήμισυ". Πολλά τραγούδια έχουν γραφτεί..., πολλή μελάνη έχει χυθεί για τέτοιες καταστάσεις. Και πολλά δράματα πρόκυψαν.
2.2.1. Πόσες φορές δεν έχει χρησιμοποιηθεί μέσα σε οικογένειες μια φανταστική αρρώστια (ή απλώς το "να μη στενοχωρηθεί ο μπαμπάς/η μαμά") για να «συμμορφωθούν» απείθαρχα παιδιά;

2.1.3. Τί κάνουν πολλοί επαγγελματίες για να πουλήσουν ακριβότερα (ή περισσότερα ή και τα δυό...) ειδικά προϊόντα "ασφαλείας"; Μα πρώτα-πρώτα ενσπείρουν τον φόβο στον πελάτη για πραγματικούς (αλλά στατιστικά ελάχιστους) ή και φανταστικούς κινδύνους. Έτσι για πλάκα, πηγαίνετε αύριο σε έναν οποιονδήποτε τζαμά και ζητείστε του προσφορά για αντικατάσταση των τζαμιών του σπιτιού σας. Το ΠΡΩΤΟ πράγμα που θα σάς προτείνει είναι τζάμια ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ (τρίπλεξ), που τού στοιχίζουν ελάχιστα περισσότερο αλλα τά χρεώνει από 50% ώς και 100% ακριβότερα... Κάντε το ίδιο για τις πόρτες σας με έναν κουφωματά. Πολύ σπάνιο είναι να πέσετε σε κάποιον που ΔΕΝ θα σάς προτείνει πόρτες ασφαλείας (δήθεν αδιάρρηκτες..., δεν υφίσταται τέτοιο είδος, πάντα τά καταφέρνουν οι διαρρήκτες άμα υπάρχει "ψωμί"...) τις οποίες όμως θα τις πληρώσετε ...χρυσές.
2.1.2. Εμπόριο φόβου λοιπόν... και δεν είναι τα μόνα είδη φυσικά... Τί συναγερμοί σπιτιών και αυτοκινήτων πουλιούνται δεν το βάζει ο νού σας. Πιθανότατα έχετε βάλει κι εσείς στο αυτοκίνητό σας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα ενοχλείτε κάθε τόσο τους γείτονές σας με τα εκκωφαντικά σφυρίγματα, μέσα στη νύχτα, είτε γιατί "κόλλησε" ο συναγερμός είτε γιατί κάποιος περαστικός σκόνταψε πάνω του είτε γιατί το ...κλώτσησε για πλάκα.
Δεν έχω δει καθόλου στατιστικές για το πόσοι κλέφτες αυτοκινήτων πιάστηκαν ή απλώς εγκατάλειψαν την προσπάθεια λόγω συναγερμού. Το πρώτο άλλωστε που μαθαίνουν είναι πώς να τον βγάζουν εκτός λειτουργίας. Τί κλέφτες θά 'ταν αλλοιώς; Προσωπικά μού έχει τύχει και ένας δικηγόρος και ένας συνάδελφος, μηχανικός, και ένας φοροτεχνικός, που χρησιμοποίησαν την μέθοδο του εκφοβισμού. Δεν «μάσσησα» που λέει κι η Γιαννάκου. Γιατρός πάντως δεν μού 'χει τύχει.
2.1.1. Η Βιομηχανία βέβαια κρατάει τα σκήπτρα στην καλλιέργεια του φόβου. Τόσο για όσα προϊόντα έχουν άμεση σχέση με την ασφάλεια, όσο και για πολλά που δεν φαίνεται να έχουν. Και δεν μιλάμε για όπλα βέβαια. Οι βιομηχανίες όπλων εντάσσονται κυρίως στην άλλη κατηγορία, την κρατική. Για "καθημερινά" προϊόντα μιλάμε. Για σκευάσματα, παιδικά κινητά, αδυνάτισμα... και άλλα πολλά. Δεν θα δώσω εδώ επώνυμα παραδείγματα. Και γιατί μεγάλωσε πολύ αυτό το άρθρο και σαν είδος ...εξάσκησής σας: Προσέξτε 10, ας πούμε, διαφημίσεις στην τηλεόραση και σημειώστε πόσες, άμεσα ή έμμεσα, χρησιμοποιούν τον φόβο ή πλασσάρουν την ασφάλεια, που είναι το ίδιο πράμμα... Θα εκπλαγείτε από το ποσοστό...

1.1.2. Από πολύ, πολύ, πολύ παλιά τό να χρησιμοποιούν οι εξουσιάζοντες τον ΦΟΒΟ του ΕΧΘΡΟΥ ήταν η πάγια (αν όχι και η μοναδική) πρακτική για να απομυζούν την οικονομική (αλλά και προσωπική!) ικμάδα των υπηκόων τους. Σκοτώθηκαν πάρα πολλοί άνθρωποι κι άλλοι έκαναν τεράστια πλούτη με αυτή τη μέθοδο.
Όποιος/-α δεν τό έχει ήδη εμπεδώσει αυτό, ας πάει για ύπνο... Και, μόλις τού/τής τύχει κάτι, τό ξανασκέφτεται.
Δυό σύντομα και κραυγαλέα παραδείγματα: Η Αθηναϊκή Συμπολιτεία που κατέσφαξε τους Μήλιους "στα καλά καθούμενα" και ο Χίτλερ πού 'χε βάλει τους δικούς του (ντυμένους με πολωνικές στολές) να ξεπαστρέψουν ένα γερμανικό φυλάκιο στα σύνορα για να δημιουργήσει αφορμή επίθεσης στην Πολωνία. Έτσι άρχισε ο Β' παγκόσμιος...

1.1.1. Στην εποχή μας, παρότι εξακολουθούν κατά κόρον να εφαρμόζουν ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ αυτήν την πρακτική (αργότερα θα βγεί στη φώρα τό πόσα κέρδισαν οι «αναγεννημένοι χριστιανοί» του -κατά τα άλλα- πανύβλακα πλανητάρχη από την εισβολή στο Ιράκ, δαπάναις -χρήματος και ζωών- του λαού των ΗΠΑ), έχουν αναπτύξει τα μέγιστα και έχουν εξαπλώσει την τεχνική του ΦΟΒΟΥ σε ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥΣ "πελάτες".
Ένα μόνο παράδειγμα:
Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις (ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ έχουν να χωρίσουν πιά οι δυό λαοί; Τις βραχονησίδες; Απολύτως τίποτα!) και η διαβόητη αναλογία 7 πρός 10 στα εξοπλιστικά προγράμματα.
Ξοδεύουμε κι αυτοί κι εμείς τεράστια ποσά για εξοπλισμούς, πολλές φορές βλακώδεις..., που θα αρκούσαν για να λυθούν μεγάλα άμεσα προβλήματα (π.χ. αγορά πυροσβεστικών...) των λαών μας.

Μάς πείσανε (και μάς βάλανε) να ΦΟΒΩΜΑΣΤΕ οι μεν τους δέ, ώστε (μεταξύ άλλων) να πλουτίζουν από τα όπλα που μάς πουλάνε.

Αυτό θα πει επιτυχές μάρκετινγκ ΦΟΒΟΥ...

Μακρυγόρησα (άν και συντόμεψα πολλά...) αλλά δεν θα αποφύγω να παραθέσω το αγαπημένο μου ποιηματάκι του αγαπημένου μου αυστραλού σκιτσογράφου-ποιητή-φιλόσοφου Leunig (Λόϊνιχ):

LOVE AND FEAR
There are only two feelings. Love and fear.
There are only two languages. Love and fear.
There are only two activities. Love and fear.
There are only two motives, two procedures,
two frameworks, two results. Love and fear.
Love and fear.

Ευχαριστώ θερμά όσους έφτασαν διαβάζοντας ώς εδώ.
Μην απελπίζεστε! Αντισταθείτε με τον τρόπο σας. Μην υποκύπτετε στον καθημερινά διασπειρόμενο φόβο. «Τίποτα δεν πάει χαμένο»!

αγάπη - αφοπλισμός - ειρήνη
Ναπολέων Παπαδόπουλος

Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε μαύρη σαν καλιακούδα...

31-7-07

Λάθος μάλλον συνειρμούς θα σάς φέρνει ο τίτλος...

Η μαυρίλα δεν αναφέρεται στις πυρκαγιές, που αέναα επισυμβαίνουν στο οπερεττικό μας κράτος ασχέτως του ...χρώματος των κυβερνήσεων, και το ΜΑΥΡΟ κάρβουνο στο οποίο διηνεκώς μετατρέπονται τα δάση μας, λόγω της πλήρους αδιαφορίας και ανικανότητάς τους. Τα δάση μας...είτε οι "απλώς" ...«δασικές εκτάσεις» κατα τον Βαγγέλη Βενιζέλο... τον υπέρτατο δασοκτόνο συνταγματολόγο και ύψιστο πολιτικάντη-"δωρητή" του ΠΑΟΚικού μεγαλοκομπιναδόρου προέδρου. Μην τα ξεχνάμε αυτά!

Η μαυρίλα δεν αναφέρεται ούτε κάν στις, πριν λίγο καιρό, ΚΑΤΑΜΑΥΡΕΣ (δηλονότι φασιστικές, μελανοχιτωνικές) δηλώσεις του λατινομαθούς Πολύδωρα, που υπονοούσε πως μόνο με την κατατρομοκράτηση των πολιτών μέσω των τερατωδών αυξήσεων των προστίμων για τροχαίες παραβάσεις, θα βελτιωνόταν η οδική μας συμπεριφορά... "Τρίχες κατσαρές" λέγαμε στην εποχή μου... Ούτε είδατε, ούτε θα δείτε καμμιά βελτίωση με τέτοια μέτρα. Ο φασισμός ποτέ δεν έφερε κάτι καλό. Κι αν μερικοί από σάς εμφορούνται από τέτοιες ή παραπλήσιες αντιλήψεις, ας επαναλαμβάνουν δεκάκις της ημέρας το:
«ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΩ ΤΟ ΦΑΣΙΣΤΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΠΡΙΝ ΠΡΟΛΑΒΕΙ ΝΑ ΜΕ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΕΙ» μπας και θεραπευθούν από την κακιά αρρώστια.

Η μαυρίλα δεν αναφέρεται ακόμα ούτε στην ΚΑΤΑΜΑΥΡΗ τακτική του κ. Γ. Α. Παπανδρέου, ο οποίος χολωμένος από τις αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις που τόν φέρνουν πολύ κάτω, ως ...καταλληλότερο πρωθυπουργό, από τον νύν, νομίζει πως θα τό αντιστρέψει με συνεχείς ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ επιθέσεις... Σοβαρή πολιτική κι αυτή, μοντέρνα κλπ κλπ. Δεν έχει ούτε έναν σύμβουλο να τού πεί, πως ΠΑΝΤΑ οι πρωθυπουργοί βγάζουν καλλίτερα ποσοστά "καταλληλότερου" από όποιον άλλον; Τόση βλακεία πιά; Ξέχασαν κιόλας τον...«καταλληλότερο» Σημίτη;

Τέλος η μαυρίλα δεν αναφέρεται ούτε κάν στον πανύβλακα πλανητάρχη και τους "αναγεννημένους χριστιανούς" γύρω του, που νομίζουν πως αν παμ-πλουτίσουν (πλούσιοι είναι ήδη...) αυτοί και η παρέα τους, θα γίνουν ευτυχείς. Κούνια που τους κούναγε... Άπειρα τα αντίθετα παραδείγματα. Τον Μίδα και μόνο, ας θυμηθούν οι ηλίθιοι.

Η μαυρίλα του τίτλου αναφέρεται στην μαύρη καθημερινότητά μας.

Στον γείτονα που αδειάζει πρωί-πρωί το τασάκι του αυτοκινήτου του στο δρόμο.

Στον περιπτερά που πουλάει τα τσιγαρόχαρτα 0.50Ε ενώ τα αγοράζει 0.17Ε, 300% mark-up. Τέλειο!

Στους υπαλλήλους καθαριότητας που απεργούν κάθε ...Χριστούγεννα, σαν νά 'ταν χριστιανοί, ένα πράμμα.

Στους υπαλλήλους της ΟΑ που απεργούν την εποχή της μεγάλης κίνησης, για να ξεκουραστούν λίγο...

Στον ...κανένα που σού λέει (ολόθερμη και με νόημα!) καλημέρα το πρωί.

Στον ...βιαστικό που διπλοπαρκάρει απέναντι από άλλο διπλοπαρκαρισμένο, κι όχι λίγο παρακάτω..., "για μιά στιγμή".

Στον σύντροφο ζωής που σού φορτώνει τα «δικά του» χωρίς να χαμπεριάζει τα «δικά σου».

Στον τεχνίτη που τα παριστάνει όλα δύσκολα για να αποσπάσει πιό πολλά απ' τα συμφωνημένα.

Στις τράπεζες, στις αλυσσίδες καταστημάτων, που όλο κερδίζεις με τις προσφορές τους κι όλο αυτές διογκώνουν τα κέρδη τους.

Στο ψέμμα, την απάτη, την "μαγκιά" που μάς περιβάλλουν ασφυκτικά... είτε μάς έχουν εξανδραποδίσει κιόλας...

Στον φιλοτομαρισμό (την άμυνά μας, νομίζουμε...) που έχει αναχθεί σε κανόνα ζωής.

Στον ΦΟΒΟ μας απέναντι σε όλα, που διώχνει την αγάπη.

Που σβήνει την μόνη μας ελπίδα για να βρούμε το θάρρος και τη δύναμη ν' αντισταθούμε στη μαυρίλα και να τήν διώξουμε κάποτε.

αγάπη - αφοπλισμός - ειρήνη
Ναπολέων

«Εμείς» οι Ελληνες

21.7.07/6.00μμ

Σε ένα πολιτικοενημερωτικοχιουμοριστικό μηνιαίο περιοδικό διάβασα την (λίαν σοβαρή) σφυγμομέτρηση του (ή μπορεί και της, ποιός ξέρει;) EUROSTAT περί του «status» των Ευρωπαίων της Ε.Ε.:

Οι Έλληνες(*), λέει, τρώμε και πίνουμε πολύ, καπνίζουμε και διασκεδάζουμε(**) πολύ αλλά ...αυτοκτονούμε λιγότερο από τους λοιπούς "ευρωπαίους"(***).
Και το "κερασάκι της τούρτας": Ζούμε περισσότερα χρόνια από τους πιό πολλούς συνενωσίτες(***) μας!!!

Πρώτα μιά επεξήγηση στα ...αστεράκια.

(*) Έλληνες είμαστε εδώ και κάπου 3.500 χρόνια. Ή ήμασταν, τελος πάντων. Διότι, μετρείστε, πόσοι πέρασαν απ' την "πατρώα/μητρώα γή" (παραθέτω μόνον τους σχετικά νεώτερους, καταγεγραμμένους, που θυμάμαι): Άβαροι, Αλαμανοί, Βάνδαλοι, Βλάχοι, Βούλγαροι, Γαλάτες, Γότθοι (Όστρο- και Βησι-...), Γερμανοί, Ενετοί, Θράκες, Νορμανδοί, Ούννοι, Ρωμαίοι, Σαρακηνοί, Σλαύοι, Τούρκοι (Σελτζούκοι και Οθωμανοί...).
Οπότε κάντε "κράτει" προτού πανηγυρίσετε για την ελληνικότητά σας. Μην επαναλάβετε την βλακεία αρχηγού προσφάτως αναγεννημένου κόμματος, ότι ΑΥΤΟΣ είναι ΓΝΗΣΙΟΣ Έλλην...
Εμένα σαν ...αβαρογενής, μού κάνει. Ίσως ο προσ-προσ-....-πάππος του, μετά την κατατρόπωσή τους από την Παναγία (τη Υπερμάχω κλπ), να δήλωσε Βυζαντινός, διότι είδε ότι εκεί είναι το μέλλον... Μπορεί κανείς να βεβαιώσει το αντίθετο; Λίγα τέτοια έγιναν τρεισήμισυ χιλιάδες χρόνια τώρα;

(**) Και τα σκυλάδικα διασκέδαση, κι όχι απλώς τόπος επίδειξης, είναι για κάποιους !

(***) Με τόση μετανάστευση (που ΑΥΤΗ την κρατάει ζωντανή) δεν μού πάει να λέω την Ευρώπη, Ευρώπη. Σκέτη Ένωση είναι. Και καθόλου δεν με πειράζει αυτό. Ίσα-ίσα που θα τό χαιρόμουνα, αν το «Ένωση» γινόταν κάποτε ...ένωση.

Μετά στο «ζουμί»:

Δεν τα πάω καλά με τις στατιστικές, παρότι παραδέχομαι πως κάτι δείχνουν κι αυτές. Θυμάμαι ακόμα τη μνημειώδη φράση που εκτόξευσε «πατριάρχης» οικογένειας -πράγματι και "εν αναμονή"- πρωθυπουργών, στην προ του 1960 Βουλή: "Οι μεν αριθμοί ευημερούν, οι δε πολίτες πένονται".
Όμως κάτι δείχνουν κι οι στατιστικές.
Η παραπάνω, ας πούμε, γιατί να μην σημαίνει πως ο "ωχαδερφισμός" του «Έλληνα» (τα εισαγωγικά μπαίνουν για να μην ξεχνάμε πως έχουμε κάπου ένα εκατομμύριο, και βάλε, μετανάστες, που μάς έχουν «αντιγράψει» τέλεια) είναι παράγων μακροζωίας;

Κάποιοι θεωρούν τη «μεσογειακή δίαιτα», ως αιτία. Ίσως πρίν 50 χρόνια να ίσχυε. Όχι πιά.
Ο "ωχαδερφισμός" είναι το "κόλπο".
Η πραγμάτωση του «πάσαν την βιωτικήν μέριμναν απωθώμεθα» που λένε σε κάποιο σημείο της, λεγόμενης, χριστιανικής λειτουργίας.

Διαφωνεί κανείς; Μήπως «συμφωνεί και ...επαυξάνει»;

Με πολλή χαρά θα τα δούμε και τα δυό (ή ό,τι άλλο...) σ' αυτό το blog.